💔 ପ୍ରେମର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ

ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଚାଲିବା ପରେ ଆଜି ଆରବ ଓ ନନ୍ଦିତା ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ସେହି ପାର୍କରେ ଦେଖା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।

ସବୁକିଛି ପୂର୍ବଭଳି ଥିଲା—ସେହି ଗଛ, ସେହି ବେଞ୍ଚ, ସେହି ପବନ। କେବଳ ବଦଳିଯାଇଥିଲା ଦୁହେଁଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ।

ନନ୍ଦିତା ଧୀରେ କହିଲା,

“ଘର ଲୋକେ ମୋ ବିବାହ ଠିକ୍ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଆଉ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ।”

ଆରବ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସେହି ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇ ହସି କହିଲେ,

“ତୁମର ଖୁସି ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା।”

ଦୁହେଁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଏକାପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ। କେତେ କଥା ମନରେ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଓଠକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ।

ବିଦାୟ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ନନ୍ଦିତା ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚିଠି ଆରବଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା।

ଘରକୁ ଫେରି ଆରବ ସେହି ଚିଠି ଖୋଲିଲେ। ସେଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା—

“ଏହି ଜନ୍ମରେ ଆମେ ଏକ ହୋଇପାରିଲୁ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ କେବେ କେହି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମୋତେ କ୍ଷମା କର…”

ଆରବଙ୍କ ଆଖିରୁ ନୀରବରେ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ ଚିଠିଟିକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—

“ଆମ ପ୍ରେମର ଶେଷ ହୋଇଗଲା… କିନ୍ତୁ ତୁମ ସ୍ମୃତିର କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ।”

ସେହି ଦିନ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ରାସ୍ତା ଅଲଗା ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଧୂରା ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଲେଖା ହୋଇ ରହିଗଲା।

କିଛି ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଶେଷ ମିଳନରେ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ମୃତିର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଯାଏ। 💔