💔 ଅଧୂରା ଇଚ୍ଛା

ସୋହମ ଓ ଅନ୍ୱିତା ଛୋଟବେଳୁ ଏକାସାଙ୍ଗେ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ—ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଘର, ଘର ଆଗରେ ଫୁଲ ବଗିଚା, ଆଉ ସାରା ଜୀବନ ପରସ୍ପରର ହାତ ଧରି ଚାଲିବା।

ସମୟ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆହୁରି ଗଭୀର ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର କାହାଣୀ ଅଲଗା ଥିଲା।

ଦିନେ ଅନ୍ୱିତା କାନ୍ଦୁ କାନ୍ଦୁ କହିଲା—

“ବାପା ମୋ ବିବାହ ଠିକ୍ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ବଦଳାଇ ପାରିବି ନାହିଁ।”

ସୋହମ ଚୁପ୍ ରହିଲା। ତା’ର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଅନ୍ୱିତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି କେବଳ କହିଲା—

“ତୁମେ ଖୁସିରେ ରୁହ… ସେହିଟା ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା।”

ବିବାହ ଦିନେ ସୋହମ ଦୂରରୁ ଅନ୍ୱିତାଙ୍କୁ କନ୍ୟା ବେଶରେ ଦେଖିଲା। ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ସେହି ରାତିରେ ନିଜ ଡାଏରୀରେ ସେ ଲେଖିଲା—

“ଆମର ଘର ତିଆରି ହେଲା ନାହିଁ… ଆମ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହେଲା ନାହିଁ… କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ଭଲପାଇବା କେବେ ଅଧୂରା ହେବ ନାହିଁ।”

ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ଜୀବନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର କୌଣସି ଛୋଟ ଘର କିମ୍ବା ଫୁଲ ବଗିଚା ଦେଖିଲେ ସୋହମଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଅଧୂରା ସ୍ୱପ୍ନ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠୁଥିଲା।

ସେ ବୁଝିଗଲା—

ଜୀବନରେ ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ ନାହିଁ। କିଛି ଇଚ୍ଛା ହୃଦୟରେ ଅଧୂରା ହୋଇ ରହିଯାଏ, ଆଉ ସେହି ଅଧୂରାପଣ ହିଁ ସତ ପ୍ରେମର ପରିଚୟ ହୋଇଯାଏ।

କିଛି ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତି କେବେ ଭାଙ୍ଗେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସାରା ଜୀବନ ହୃଦୟରେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି। 💔