💔 ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ ନାହିଁ
ସବୁଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ଅର୍ଜୁନ ସେହି ପୁରୁଣା ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡକୁ ଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେ ଗୋଟିଏ ମୁହଁକୁ ଖୋଜୁଥିଲା—ଯେଉଁ ମୁହଁ କେବେ ତାର ସମଗ୍ର ଦୁନିଆ ଥିଲା।
ଅନନ୍ୟା ଯିବା ବେଳେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା କହିଥିଲା, “ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଫେରି ଆସିବି।”
ସେହି ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟକୁ ସତ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରି ଅର୍ଜୁନ ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ କାଟିଦେଲା। ପ୍ରତିଦିନ ସେହି ରାସ୍ତା, ସେହି ବେଞ୍ଚ, ସେହି ଅପେକ୍ଷା।
ସମୟ ବଦଳିଗଲା। ଲୋକ ବଦଳିଗଲେ। ସହର ବଦଳିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନର ହୃଦୟ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହି ଦିନରେ ଅଟକି ରହିଗଲା।
ଦିନେ ଖବର ମିଳିଲା, ଅନନ୍ୟା ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବିବାହ କରି ନିଜ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛି।
ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା। କିନ୍ତୁ ତା’ର ମନରେ ରାଗ ନଥିଲା। କେବଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା—
“ଯଦି ଫେରିବା ନଥିଲା, ତେବେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କାହିଁକି କହିଥିଲା?”
ସେହି ଦିନଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ଆଉ କାହାର ଅପେକ୍ଷା କରୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତା’ର ହୃଦୟ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେହି ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।
କିଛି ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ ମିଳନ ନଥାଏ। ଥାଏ କେବଳ ଅପେକ୍ଷା… ଯାହାର କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। 💔
