💔 ଶେଷ ଦେଖା
ବର୍ଷାଭିଜା ସନ୍ଧ୍ୟା। ରେଳ ଷ୍ଟେସନରେ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ରାହୁଲଙ୍କ ଆଖି କେବଳ ଗୋଟିଏ ମୁହଁକୁ ଖୋଜୁଥିଲା—ସ୍ନେହାକୁ।
କିଛି ମିନିଟ୍ ପରେ ସ୍ନେହା ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା। ଦୁହେଁ ଏକାପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ କାହା ପାଖରେ କିଛି କହିବା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ନଥିଲା।
ସ୍ନେହା ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି କହିଲା,
“ଏହା ବୋଧହୁଏ ଆମର ଶେଷ ଦେଖା…”
ରାହୁଲଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ କେବଳ ଏତିକି କହିଲେ,
“ଯଦି ପୁଣି କେବେ ଦେଖା ହେବ, ଅଜଣା ହୋଇ ଯିବ ନାହିଁ।”
ଟ୍ରେନର ସିଟି ବାଜିଲା। ସ୍ନେହା ଧୀରେ ଧୀରେ ଟ୍ରେନରେ ଚଢ଼ିଗଲା। ଜାଣଲା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ହାତ ହଲାଇଲା।
ଟ୍ରେନ୍ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା। ରାହୁଲ ସେହି ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟ୍ରେନ୍ ଆଖିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇନଥିଲା।
ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ଜୀବନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ରାହୁଲ ପାଇଁ ସେହି ବର୍ଷାଭିଜା ସନ୍ଧ୍ୟା କେବେ ପୁରୁଣା ହେଲା ନାହିଁ।
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସେ କୌଣସି ରେଳ ଷ୍ଟେସନକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଅଜାଣତେ ତାଙ୍କ ନଜର ଭିଡ଼ ଭିତରେ ସ୍ନେହାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗେ।
କିଛି ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଶେଷ ମିଳନରେ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ “ଶେଷ ଦେଖା” ନାମରେ ସାରା ଜୀବନ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ। 💔
