💔 ଅକୁହା ପ୍ରେମ

କଲେଜର ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଆର୍ୟନ ଚୁପଚାପ ନନ୍ଦିନୀକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ସେ ଦୂରରୁ ତାକୁ ଦେଖୁଥିଲା, ତା’ର ହସରେ ନିଜର ଖୁସି ଖୋଜୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ କେବେ ବି ନିଜ ମନର କଥା କହିବାର ସାହସ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ନନ୍ଦିନୀ ତାକୁ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା। ସେ ନିଜର ସବୁ ଖୁସି, ସବୁ ଦୁଃଖ ଆର୍ୟନ ସହ ବାଣ୍ଟୁଥିଲା। ଆର୍ୟନ ହସି ହସି ସବୁ ଶୁଣୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜ ହୃଦୟର ଅନୁଭବକୁ ସବୁବେଳେ ଲୁଚାଇ ରଖୁଥିଲା।

ଦିନେ ନନ୍ଦିନୀ ଖୁସିରେ ଆସି କହିଲା,

“ମୋ ବିବାହ ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।”

ସେହି କଥା ଶୁଣି ଆର୍ୟନର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତଥାପି ସେ ମୁହଁରେ ହସ ରଖି କହିଲା,

“ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଖୁସିରେ ରୁହ।”

ବିବାହ ଦିନେ ଆର୍ୟନ ଦୂରରୁ ନନ୍ଦିନୀକୁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଦେଖିଲା। ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୁହକୁ କେହି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଘରକୁ ଫେରି ସେ ନିଜ ଡାଏରୀର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖିଲା—

“ତୁମକୁ ହରାଇବାର ଦୁଃଖ ନାହିଁ… ଦୁଃଖ ଏତିକି ଯେ, ତୁମକୁ ଭଲ ପାଉଥିବା କଥା କେବେ କହିପାରିଲି ନାହିଁ।”

ସମୟ ବିତିଗଲା। ଜୀବନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ଆର୍ୟନର ମନରେ ସେହି ଅକୁହା ପ୍ରେମ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ।

ସବୁ ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ “ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଏ” କହିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳେନାହିଁ। କିଛି ପ୍ରେମ ହୃଦୟରେ ରହିଯାଏ… ଚିରଦିନ ପାଇଁ। 💔