💔 ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ ନାହିଁ

ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ଠିକ୍ ଛଅଟା ବେଳେ ନୀଳ ଗାଁର ସେହି ପୁରୁଣା ବସ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଡକୁ ଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସି ସେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା।

କାରଣ, ତିନି ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ବିଦାୟ ନେବା ବେଳେ ଅନ୍ୱେଷା କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା କହିଥିଲା—

“ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର… ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଫେରି ଆସିବି।”

ସେହି ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟକୁ ନୀଳ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ବୋଲି ମାନିନେଇଥିଲା।

ଦିନ ମାସରେ ବଦଳିଗଲା, ମାସ ବର୍ଷରେ ପରିଣତ ହେଲା। ବସ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଡର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଗଲା, ରାସ୍ତା ବଦଳିଗଲା, ଲୋକମାନେ ବଦଳିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ନୀଳର ଅପେକ୍ଷା କେବେ ବଦଳିଲା ନାହିଁ।

ଦିନେ ତା’ର ଜଣେ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ କହିଲେ—

“ଅନ୍ୱେଷା ବହୁତ ଆଗରୁ ବିଦେଶ ଚାଲିଯାଇଛି। ସେ ଏବେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ଖୁସିରେ ଅଛି।”

ସେହି କଥା ଶୁଣି ନୀଳ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା। ପରେ ହାଲୁକା ହସି କହିଲା—

“ସେ ଫେରିଲା କି ନାହିଁ, ସେ କଥା ବଡ଼ ନୁହେଁ… ମୁଁ ତ ମୋର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପାଳନ କରିଛି।”

ସେହି ଦିନ ନୀଳ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସେହି ବେଞ୍ଚରୁ ଉଠି ଚାଲିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଥରେ ପଛକୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲା, ଯେପରି ତା’ର ମନ ଆଜି ମଧ୍ୟ କାହାରି ପାଦର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।

ସତ ପ୍ରେମ ସବୁବେଳେ ମିଳନରେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। କେବେ କେବେ ସେ କେବଳ ଅପେକ୍ଷା ହୋଇ ହୃଦୟରେ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ବଞ୍ଚି ରହିଯାଏ। 💔