💔 ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି

କେବେ କେବେ କିଛି ସ୍ମୃତି ସମୟ ସହିତ ମିଛିଯାଏ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସ୍ମୃତି ଏମିତି ଥାଏ, ଯାହା ଜୀବନର ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟରେ ବଞ୍ଚି ରହେ।

ରୋହନ ଓ ସୋନାଲୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନଦୀ କୂଳରେ ବସି ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା କଥା ହେଉଥିଲେ। ଛୋଟ ଛୋଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ, ଆଉ ସାରା ଜୀବନ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛା ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲା।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ସୋନାଲୀଙ୍କ ପରିବାର ହଠାତ୍ ଅନ୍ୟ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ କହିଥିଲେ—

“ଯଦି ଭାଗ୍ୟରେ ଥିବ, ଦିନେ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଣି ଦେଖା ହେବ।”

ସେହି ଦିନ ପରେ ଆଉ କେବେ ସେମାନଙ୍କର ଦେଖା ହେଲା ନାହିଁ।

ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ରୋହନଙ୍କ ଜୀବନ ବଦଳିଗଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଡାଏରୀର ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠାରେ ସୋନାଲୀଙ୍କ ଛୋଟ ଫଟୋ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହିଭଳି ରହିଛି।

ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷା ପଡ଼େ, ସେ ନଦୀ କୂଳକୁ ଯାଇ ଚୁପଚାପ ବସି ରହନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ, ପବନ ସହିତ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସୋନାଲୀଙ୍କ ହସ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି।

ସେ ବୁଝିଗଲେ—

ମଣିଷ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସତ ପ୍ରେମର ସ୍ମୃତି କେବେ ଦୂରେ ଯାଏ ନାହିଁ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସୋନାଲୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା କେହି କେବେ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

କିଛି ସମ୍ପର୍କ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତି କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେହି ସ୍ମୃତି ହିଁ ସାରା ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସାଥୀ ହୋଇ ରହିଯାଏ। 💔