💔 ବର୍ଷାର ସେ ଦିନ

ସେଦିନ ଆକାଶରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା ଅବିରତ ବର୍ଷା। ରାସ୍ତାରେ ଲୋକମାନେ ଛତା ଧରି ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆର୍ୟନ ଚୁପଚାପ ବସ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ଠିଆ ହୋଇ କାହାରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା।

କିଛି ସମୟ ପରେ ମେଘା ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେଲା। ବର୍ଷାର ପାଣି ସହିତ ତା’ର ଆଖିର ଲୁହ ମଧ୍ୟ ମିଶିଯାଉଥିଲା।

ମେଘା କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲା—

“ଘର ଲୋକେ ମୋ ବିବାହ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସହ ଠିକ୍ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ ସହ ଆଉ ଚାଲିପାରିବି ନାହିଁ।”

ଆର୍ୟନ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ। ସେ କେବଳ ମେଘାର ହାତକୁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଧରିଲା।

ଦୁହେଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କଥା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ସବୁକିଛିକୁ ଚାପି ଦେଇଥିଲା।

ବିଦାୟ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ମେଘା କହିଲା—

“ଯଦି ପରଜନ୍ମ ବୋଲି କିଛି ଥାଏ, ମୁଁ ପୁଣି ତୁମକୁ ଖୋଜିନେବି।”

ଏତିକି କହି ସେ ଚାଲିଗଲା।

ଆର୍ୟନ ବର୍ଷାରେ ଭିଜୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେହିଠାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା। ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା, ବର୍ଷାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁନ୍ଦ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଆଉ ଗଭୀର କରୁଛି।

ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷା ହୁଏ, ଆର୍ୟନ ସେହି ବସ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଡକୁ ଯାଏ। ସେ ଜାଣେ ମେଘା ଆଉ କେବେ ଫେରିବ ନାହିଁ, ତଥାପି ସେହି ବର୍ଷାଭିଜା ସ୍ମୃତିକୁ ଛାଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ।

କିଛି ପ୍ରେମ କାହାଣୀର ଶେଷ ବର୍ଷାର ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ସ୍ମୃତି ସାରା ଜୀବନ ହୃଦୟରେ ବଞ୍ଚି ରହେ। 💔