💔 ବାଟ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା

ଏକ ସମୟ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ରୋହିତ ଓ ଅନୁଷ୍କା ଏକାସାଙ୍ଗେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବୁଥିଲେ, ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ହାତ ଧରି ଚାଲିବେ।

କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ସବୁବେଳେ ମଣିଷର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚାଲେ ନାହିଁ।

ରୋହିତଙ୍କୁ ଚାକିରି ପାଇଁ ଦୂର ସହରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରତିଦିନ ଫୋନ୍, ମେସେଜ୍, ଭିଡିଓ କଲ୍—ସବୁ ଚାଲିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବ୍ୟସ୍ତତା ବଢ଼ିଲା, କଥା କମିଗଲା, ଆଉ ନୀରବତା ବଢ଼ିଗଲା।

ଦିନେ ଅନୁଷ୍କା ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲା—

“ଲାଗୁଛି ଆମର ବାଟ ଏବେ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା।”

ଏହି କଥା ଶୁଣି ରୋହିତଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ବହୁତ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦୂରତା ମନରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ପୂରଣ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

କିଛି ଦିନ ପରେ ଅନୁଷ୍କାଙ୍କ ବିବାହ ଖବର ଆସିଲା।

ରୋହିତ କେବଳ ଏତିକି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—

“ଭଗବାନ, ସେ ଯେଉଁଠି ରୁହୁ, ସବୁବେଳେ ଖୁସିରେ ରଖ।”

ବର୍ଷ ପରେ ଦୁହେଁଙ୍କ ହଠାତ୍ ଦେଖା ହେଲା। ଆଖିରେ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ରାସ୍ତା ଅଲଗା ହୋଇସାରିଥିଲା।

ବିଦାୟ ବେଳେ ରୋହିତ ହସି କହିଲେ—

“କେବେ ଆମେ ଏକେ ବାଟର ଯାତ୍ରୀ ଥିଲୁ… ଆଜି କେବଳ ଦୁଇଜଣ ଅଜଣା ମଣିଷ।”

ସେହି ଦିନ ସେ ବୁଝିଲେ—

ସମୟ କେବଳ ରାସ୍ତାକୁ ବଦଳାଏ ନାହିଁ, କେବେ କେବେ ସମ୍ପର୍କର ବାଟକୁ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା କରିଦିଏ।

କିଛି ଲୋକଙ୍କ ସହ ଆମର ସାଥୀ ହୋଇ ଚାଲିବା କେବଳ ଗୋଟିଏ ମୋଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଏ। ତା’ପରେ ବାଟ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସ୍ମୃତି କେବେ ଅଲଗା ହୁଏ ନାହିଁ। 💔