💔 ମୋତେ ଭୁଲିଯାଅ

ସନ୍ଧ୍ୟାର ହାଲୁକା ବର୍ଷା ଚାଲିଥିଲା। କଫି ଦୋକାନର ଜାଣଲା ପାଖରେ ବସି ଅର୍ପଣ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ମାଧବୀ ଆସି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଲା।

ଦୁହେଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନୀରବତା ଛାଇଯାଇଥିଲା। କଫି ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ କେହି କିଛି କହିପାରୁନଥିଲେ।

ଶେଷରେ ମାଧବୀ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲା—

“ମୋତେ ଭୁଲିଯାଅ… ଏହା ହିଁ ଆମ ଦୁହେଁଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ।”

ଏହି କିଛି ଶବ୍ଦ ଅର୍ପଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।

ସେ ପଚାରିଲା—

“ଏତେ ସହଜରେ ଭୁଲିଯିବା କ’ଣ ସମ୍ଭବ? ଯାହା ସହିତ ହଜାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି, ତାକୁ କେମିତି ଭୁଲିବି?”

ମାଧବୀଙ୍କ ଆଖିରେ ମଧ୍ୟ ଲୁହ ଥିଲା। ସେ କହିଲା—

“କେବେ କେବେ ଭଲପାଇବା ମାନେ ସାଙ୍ଗେ ରହିବା ନୁହେଁ। କାହାର ଭଲ ପାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ।”

ଏତିକି କହି ସେ ଉଠି ଚାଲିଗଲା।

ଅର୍ପଣ ବହୁତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଖାଲି କୁର୍ସୀକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା, ମାଧବୀ ଏବେ ବି ପଛକୁ ଫେରି ଆସିବ।

କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ କେବେ ଫେରିଲା ନାହିଁ।

ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ ସେହି ଦିନକୁ ଭୁଲିପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ବୁଝିଲା—

ମଣିଷକୁ ଭୁଲିଯିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ସେହି ମଣିଷ ସହିତ ଜଡ଼ିଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ କେବେ ଭୁଲିହେବ ନାହିଁ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲେ ତାଙ୍କ କାନରେ ସେହି ଶେଷ କଥା ଗୁଞ୍ଜିଉଠେ—

“ମୋତେ ଭୁଲିଯାଅ…”

କିନ୍ତୁ ସତ ପ୍ରେମକୁ ଭୁଲିଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସେ ହୃଦୟର ଗଭୀରରେ ସାରାଜୀବନ ବଞ୍ଚି ରହେ। 💔