💔 ଶେଷ ଥର ପାଇଁ

ସନ୍ଧ୍ୟାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା। ସହରର ସେହି ଛୋଟ ପାର୍କରେ ଆର୍ୟ ଓ ମାନସୀ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।

ଦୁହେଁ ଏକେ ବେଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ଅଜଣା ନୀରବତା। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ କେବେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା କଥା ହେଉଥିଲା, ଆଜି ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ କହିପାରୁନଥିଲେ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ମାନସୀ ଧୀରେ କହିଲା—

“ଆଜି ପରେ ହୁଏତ ଆମେ କେବେ ଦେଖା ହେବୁ ନାହିଁ।”

ଆର୍ୟଙ୍କ ଆଖି ଭିଜିଗଲା। ସେ କେବଳ ଏତିକି କହିଲେ—

“ତାହେଲେ ଆଜି ମୋତେ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ହସିକି ଦେଖ। ତୁମର ସେହି ହସକୁ ନେଇ ମୁଁ ସାରା ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବି।”

ମାନସୀ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି ହାଲୁକା ହସିଦେଲା।

ସେହି ହସରେ ଥିଲା ପ୍ରେମ, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଅସହାୟତା ଓ ଏକ ଅଧୂରା ବିଦାୟ।

ବିଦାୟ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ମାନସୀ କହିଲା—

“ମୋତେ ଘୃଣା କରନି… ପରିସ୍ଥିତି ଆମକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲା।”

ଏତିକି କହି ସେ ପଛକୁ ନ ଚାହିଁ ଚାଲିଗଲା।

ଆର୍ୟ ବହୁତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ରାସ୍ତାକୁ ଚାହିଁ ଠିଆ ରହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା, ହୁଏତ ସେ ଆଉ ଥରେ ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁବ।

କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଫେରିଲା ନାହିଁ।

ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଆର୍ୟଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଶେଷ ହସ, ସେହି ଶେଷ କଥା ଓ ସେହି ବିଦାୟ ଜୀବନ୍ତ ରହିଗଲା।

କିଛି ମିଳନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହେଉଛି ସେହି “ଶେଷ ଥର”, ଯାହାକୁ ହୃଦୟ କେବେ ଭୁଲିପାରେ ନାହିଁ। 💔