💔 ହୃଦୟର ଲୁହ

ରାତି ପ୍ରାୟ ବାରଟା। ସମଗ୍ର ସହର ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଦ ନଥିଲା। ସେ ମୋବାଇଲ୍ରେ ପୁରୁଣା ଫଟୋଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫଟୋ ସହିତ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ଜଡ଼ିଥିଲା, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ମୃତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆହୁରି ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା।

କିଛି ମାସ ପୂର୍ବରୁ ସାଇଲୀ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ନିକଟତମ ଲୋକ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ଲେଖା ଅଲଗା ଥିଲା।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ସାଇଲୀ କେବଳ ଏତିକି କହିଥିଲେ—

“ଆମର ରାସ୍ତା ଏବେ ଅଲଗା… ମୋତେ କ୍ଷମା କର।”

ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ କେବଳ ନୀରବ ଯନ୍ତ୍ରଣା।

ଲୋକମାନେ କହୁଥିଲେ,
“ତୁମେ ତ ବହୁତ ଶକ୍ତ ମଣିଷ।”

କିନ୍ତୁ କେହି ଜାଣିନଥିଲେ, ପ୍ରତିରାତି ତାଙ୍କ ତକିଆ ଉପରେ ଝରୁଥିବା ଲୁହର କାହାଣୀ।

ସେ ବୁଝିଗଲେ—

ଆଖିର ଲୁହ ଶୁଖିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଲୁହ କେବେ ଶୁଖେ ନାହିଁ। ସେ ନୀରବରେ ଭିତରୁ ମଣିଷକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ବର୍ଷା ହେଲେ ଆଦିତ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ମନେ ମନେ କହନ୍ତି—

“ତୁମେ ଫେରି ଆସିବା ଦରକାର ନାହିଁ… କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସବୁବେଳେ ଖୁସିରେ ରୁହ।”

କାରଣ ସତ ପ୍ରେମ କେବେ ଘୃଣା ଶିଖାଏ ନାହିଁ। ସେ କେବଳ ହୃଦୟରେ ଲୁହ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।

କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଶବ୍ଦରେ କହିହେବ ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ହୃଦୟର ଲୁହ ହୋଇ ସାରା ଜୀବନ ବହିଚାଲେ। 💔