ଦୁଃଖ କାହାଣୀ: “ବାପାଙ୍କ ଶେଷ ଉପହାର”
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗାଁରେ ରହୁଥିଲେ ଜଣେ ଗରିବ ଚାଷୀ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରଘୁ। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଅମିତ। ରଘୁଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା—ପୁଅ ବଡ଼ ହୋଇ ଭଲ ଚାକିରି କରିବ।
ସେଥିପାଇଁ ସେ ନିଜର ଜମି ବିକ୍ରି କଲେ, ଋଣ ନେଲେ, ଦିନରାତି ପରିଶ୍ରମ କରି ପୁଅକୁ ପଢ଼ାଇଲେ। ଅମିତ ଶେଷରେ ସହରରେ ବଡ଼ ଚାକିରି ପାଇଗଲା।
ଚାକିରି ପାଇବା ପରେ ଅମିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଦଳିଗଲା। ଫୋନ କମ୍ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଗାଁକୁ ଆସିବା ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।
ରଘୁ ପ୍ରତିଦିନ ଗାଁ ବସ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଡକୁ ଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ ଆସିଲେ ଭାବୁଥିଲେ—”ହୁଏତ ଆଜି ମୋ ପୁଅ ଆସିବ।”
କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ଖାଲି ହାତରେ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ।
ଗୋଟେ ଦିନ ରଘୁ ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ। ସେ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ,
“ମୋ ପୁଅକୁ ଖବର ଦେ… ମୁଁ ତାକୁ ଥରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।”
ପଡ଼ୋଶୀ ଅମିତକୁ ଫୋନ କଲେ। ସେ କହିଲା,
“ମୋର ଅଫିସରେ ବହୁତ କାମ ଅଛି। ଆସନ୍ତା ସପ୍ତାହରେ ଆସିବି।”
କିନ୍ତୁ ସେହି ସପ୍ତାହ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ରଘୁ ଏହି ଦୁନିଆ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଅମିତ ଯେତେବେଳେ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ସେତେବେଳେ କେବଳ ବାପାଙ୍କ ଏକ ପୁରୁଣା ବ୍ୟାଗ ଓ ଗୋଟିଏ ଚିଠି ଥିଲା।
ଚିଠିରେ ଲେଖା ଥିଲା—
“ବାପା, ତୁ ମୋତେ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ କେବେ ଋଣୀ ନୁହଁ। ତୁ କେବଳ ଥରେ ଆସି ‘ବାପା’ ବୋଲି ଡାକିଦେଇଥାନ୍ତୁ, ମୋ ଜୀବନ ସଫଳ ହୋଇଯାଉଥାନ୍ତା। ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତୋର ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲି।”
ଏହା ପଢ଼ି ଅମିତ ଜୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲା—ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୁଲ ସେ କରିସାରିଛି। ବାପାଙ୍କୁ ସମୟ ଦେଇପାରିଲା ନାହିଁ।
ଶିକ୍ଷା:
ଟଙ୍କା, ଚାକିରି ଓ ସଫଳତା ପୁଣି ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ମାଆ-ବାପାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହ ବିତାଇବା ସମୟ ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସେ ନାହିଁ। 💔
