ନିଶ୍ଚୟ। ଏଠାରେ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଓଡ଼ିଆ ଦୁଃଖ କାହାଣୀ ଦିଆଯାଇଛି।
ଦୁଃଖ କାହାଣୀ: “ମାଆର ଶେଷ ଅପେକ୍ଷା”
ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ସାବିତ୍ରୀ ନାମକ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମାଆ ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ରାଜୁ ଥିଲା। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହି ରାଜୁକୁ ପଢ଼ାଇଥିଲେ। ନିଜେ ଭୋକରେ ରହି ପୁଅର ପେଟ ଭରୁଥିଲେ।
ସମୟ ବିତିଲା। ରାଜୁ ସହରକୁ ଯାଇ ଭଲ ଚାକିରି ପାଇଲା। କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ବିବାହ କଲା। ଆରମ୍ଭରେ ସେ ମାଆଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ଫୋନ୍ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା।
ସାବିତ୍ରୀ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘର ବାହାରେ ବସି ରାସ୍ତାକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ। ଗାଁର ଲୋକେ ପଚାରୁଥିଲେ, “ମାଉସୀ, କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛ?”
ସେ ହସି କହୁଥିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ଆସିବ… ସେ କହିଥିଲା ଶୀଘ୍ର ଆସିବ।”
ଏଭଳି କରି ମାସ ବର୍ଷରେ ପରିଣତ ହେଲା। ମାଆଙ୍କ ଆଖି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା କେବେ ଶେଷ ହେଲା ନାହିଁ।
ଏକଦିନ ହଠାତ୍ ରାଜୁଙ୍କ ମନରେ ମାଆଙ୍କ କଥା ଆସିଲା। ସେ ଗାଁକୁ ଫେରିଲା। କିନ୍ତୁ ଘର ଆଗରେ ଭିଡ଼ ଦେଖି ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା।
ପଡ଼ୋଶୀ ଆଖିରେ ଲୁହ ନେଇ କହିଲେ, “ତୋର ମାଆ ଆଜି ସକାଳେ ଚାଲିଗଲେ। ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୋର ନାଁ ଡାକୁଥିଲେ।”
ରାଜୁ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇ ମାଆଙ୍କ ତକିଆ ତଳୁ ଏକ ଚିଠି ପାଇଲା।
ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା—
“ବାପା, ତୁ ନ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ରାଗ କରିନି। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବୁ। କେବଳ ଗୋଟିଏ ଥର ତୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। ଭଲରେ ରହିବୁ, ଖୁସିରେ ରହିବୁ। — ତୋର ମାଆ।”
ଏହି ଚିଠି ପଢ଼ି ରାଜୁ ମାଆଙ୍କ ପାଦ ଧରି କାନ୍ଦି ପଡ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିକ୍ଷା:
ମାଆ-ବାପାଙ୍କ ସ୍ନେହର ମୂଲ୍ୟ ସେମାନେ ଥିବା ବେଳେ ବୁଝନ୍ତୁ। ସମୟ ଚାଲିଗଲେ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ଛଡ଼ା କିଛି ରହେ ନାହିଁ। ❤️
