🌼 ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ 

ସମୁଦ୍ର କୂଳର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗାଁରେ ରହୁଥିଲା ମାଧବ। ସେ ଜଣେ ଗରିବ ମାଛଧରାଳି ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ କାମକୁ ବାହାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ନାମ ନେବାକୁ କେବେ ଭୁଲୁନଥିଲା।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ହଠାତ୍ ସମୁଦ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ଢେଉ ତା’ର ଡଙ୍ଗାକୁ ଏପଟ ସେପଟ ଫିଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାଧବ ବୁଝିଗଲା, ଏବେ ବଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟକର।

ସେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲା, “ହେ କାଳିଆ ଠାକୁର, ଯଦି ମୋ ଜୀବନରେ ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଅଛି, ତେବେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।”

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ସେ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ଆଲୋକ ଦେଖିଲା। ସେହି ଆଲୋକକୁ ଅନୁସରଣ କରି କରି ତା’ର ଡଙ୍ଗା ଧୀରେ ଧୀରେ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା। କୂଳରେ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏତେ ବଡ଼ ଝଡ଼ରୁ କେହି ଫେରି ଆସିବା ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ!”

ମାଧବ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ହସିଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲା, ତା’କୁ ବଞ୍ଚାଇଥିବା ଆଲୋକ ସାଧାରଣ ଆଲୋକ ନୁହେଁ—ସେହିଟା ଥିଲା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାର ପଥ।

ସେହି ଦିନଠାରୁ ମାଧବ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କଥା କହୁଥିଲା—“ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭରସା ହରାଇବ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷର ସାହାଯ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।”

🙏 ଶିକ୍ଷା: ବିପଦର ସମୟରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ମଣିଷକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଏନାହିଁ।

🌼 ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ 🌼