🌼 ଭକ୍ତର ଲୁହ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା 

ବର୍ଷାର ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା। ପୁରୀଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ରହୁଥିଲା ରଘୁ। ସେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ରଥଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବର୍ଷ ଘରର ଆର୍ଥିକ ସମସ୍ୟା ତାକୁ ଅଟକାଇଦେଇଥିଲା।

ରଥଯାତ୍ରାର ଦିନ ସେ ଘରର ଏକ କୋଣରେ ବସି ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଛବିକୁ ଚାହିଁ କାନ୍ଦୁଥିଲା। କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ସେ କହିଲା, “ପ୍ରଭୁ… ଏଥର ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିପାରିଲିନି। ଏହା ହିଁ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ।”

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଦୁଆରରେ କେହି ଠକ୍ ଠକ୍ କଲେ। ଗାଁର କିଛି ସେବାୟତ ମହାପ୍ରସାଦ, ତୁଳସୀ ମାଳା ଏବଂ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ପତିତପାବନ ଛବି ନେଇ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆଜି ହଠାତ୍ ମନେ ହେଲା ଏହା ତୁମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦେବା ଉଚିତ୍।”

ରଘୁର ଆଖିରୁ ଅବିରତ ଲୁହ ବହିଚାଲିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲା—ଭକ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇପାରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିବାର ପଥ ଖୋଜିନେଉଥାନ୍ତି।

ସେହି ଦିନଠାରୁ ରଘୁର ବିଶ୍ୱାସ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା—ଭକ୍ତର ଲୁହ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଏନାହିଁ, ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ କୃପା ନିଶ୍ଚୟ ପହଞ୍ଚେ।

🙏 ଶିକ୍ଷା: ଭକ୍ତି ଯଦି ସତ୍ୟ ହୁଏ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା କୌଣସି ବାଧାରେ ଅଟକି ରହେନାହିଁ।

🌼 ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ 🌼